You have a habit of entering this zone and immediately looking for the final pass.
Sometimes it works — but it removes the most valuable thing you can create in that space:
a shooting angle.

Zone 14 is where the best players score because they understand one thing:
you don’t need space, you need angles.
A tiny shift of the ball, one step, and suddenly the entire goal opens.
Shift → step → strike.
One continuous action.

When you threaten that angle, defenders are forced to step.
And when they step, passing lanes open.
So by becoming a shooting threat, you actually become a better creator.

But if you don’t shoot, defenders stay comfortable.
They hold their shape, stay compact, and take away everything you want.

So the rule is simple:
Zone 14 = create an angle → shoot.

And stop drifting away after you release the ball.
Move into Zone 14.
Stay in Zone 14.
Because that’s where angles exist — and angles score goals.

این ویدیو یک نکته‌ی ظریف اما تعیین‌کننده را توضیح می‌دهد:
اینکه زاویه‌ها هستند که گل می‌سازند، نه فضا.

تو وقتی وارد زون ۱۴ می‌شوی، سریع دنبال پاس نهایی می‌گردی.
گاهی جواب می‌دهد، اما ارزشمندترین چیزی را که می‌توانی در این منطقه بسازی از بین می‌برد:
زاویه‌ی شوت.

بازیکنان سطح بالا در زون ۱۴ گل می‌زنند چون یک حقیقت را می‌فهمند:
برای گل‌زدن به فضا نیاز نداری، به زاویه نیاز داری.
یک شیفت کوچک، یک قدم، و ناگهان کل دروازه برایت باز می‌شود.
شیفت → قدم → شوت.
یک حرکت پیوسته.

وقتی تهدید به شوت می‌کنی، مدافع مجبور می‌شود جلو بیاید.
و همین جلو آمدن، مسیرهای پاس را باز می‌کند.
پس وقتی تهدید به شوت هستی، در واقع خلاق‌تر هم می‌شوی.

اما اگر شوت نزنی، مدافع‌ها راحت می‌مانند.
فشرده می‌مانند و همه‌ی گزینه‌های تو را می‌بندند.

پس قانون ساده است:
زون ۱۴ = زاویه بساز → شوت بزن.

و بعد از پاس دادن از این منطقه دور نشو.
به زون ۱۴ حرکت کن.
در زون ۱۴ بمان.
چون زاویه‌ها آنجا هستند — و زاویه‌ها گل می‌سازند.