یک برداشت اشتباه رایج در فوتبال این است که فضا همیشه باارزش‌ترین عامل است، مخصوصاً در مناطق مرکزی زمین. اما در مرکز، بازیکنان مؤثر اول به حریف فکر می‌کنند و بعد به فضا.

در بازی تو، یک الگوی مشخص وجود دارد: دنبال فضا رفتن. وقتی مدام به دنبال فضای باز حرکت می‌کنی، وارد یک نبرد دائمی می‌شوی؛ هم با جهت بدن نسبت به دروازه و هم با سرعت مدافعان. این معمولاً به نفع تو نیست.

رد کردن مدافع به معنی بردن مسابقه سرعت نیست. اصل کار در بستن زاویه‌ی مدافع است. وقتی زاویه‌ی او را می‌بندی، دیگر نمی‌تواند مستقیم به تو برسد و مجبور می‌شود مسیرت را دنبال کند.

این موضوع در میانه میدان اهمیت بیشتری دارد. وقتی مدافع هم‌سطح توست، به‌جای رفتن به فضای باز، زاویه‌اش را قطع کن. این کار بدن تو را مرکزی نگه می‌دارد و در فاز بعدی، زوایای پاس بهتری در اختیارت قرار می‌دهد.

اگر همیشه دنبال فضای باز باشی، ممکن است زوایای بازی‌سازی‌ات محدود شود و در حرکت بعدی گزینه‌های کمتری داشته باشی. به همین دلیل، در شرایط ترنزیشن مثل این صحنه، مرکزی ماندن و قطع مسیر مدافع، از دنبال فضا رفتن ارزشمندتر است.